MARANA THA! - Przyjdź Panie Jezu

Adwent to czas radosnego oczekiwania na przyjście Jezusa. Rozpoczyna się on od pierwszych nieszporów w niedzielę po uroczystości Chrystusa Króla czyli między 29 listopada a 3 grudnia. Trwa on od 23 do 28 dni, z których cztery zawsze są niedzielami. Adwent kończy się wigilią Bożego Narodzenia.

Pierwsza niedziela Adwentu zawsze rozpoczyna nowy rok liturgiczny w Kościele.

Znaczenie słowa:

Adwent jest wyjątkowym czasem dla chrześcijan. Słowo "adwent" pochodzi od łac. advenio - przychodzić (gr. epifaneia, parusia - przyjście, objawienie). Dla starożytnych rzymian słowo to, oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla nas chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Krótka historia:

Pierwsze ślady obchodzenia Adwentu spotykamy w IV w. między innymi w liturgii galijskiej i hiszpańskiej. Z pewnością Adwent nie istniał zanim zaistniała stała data świąt Narodzenia Pańskiego. Została ona wyznaczona dopiero w II połowie IV wieku na dzień zimowego przesilenia tj. 25 grudnia. W tym to dniu w cywilnym kalendarzu rzymskim obchodzono Dzień Narodzin Słońca Niezwyciężonego (co za aluzja do narodzin Chrystusa!) Pewne jest, że przed 354 r. Boże Narodzenie pojawiło się w kalendarzu, zredagowanym przez sekretarza pap. św. Damazego.
W Hiszpanii pierwsze wzmianki o przygotowaniu do obchodu Narodzenia Pańskiego (choć nie jest ono określane mianem Adwentu) pochodzą z roku 380. Kanon 4 synodu w Saragossie, który odbył się w tym roku, poleca wiernym, aby od dnia 17 grudnia do Epifanii (6 stycznia) gorliwie gromadzili się w kościele, nie opuszczając ani jednego dnia. W Rzymie okres przygotowania do Narodzenia Pańskiego został wprowadzony dopiero w drugiej połowie VI wieku. Adwent miał tu charakter liturgicznego przygotowania na radosne święta Narodzenia Pańskiego, ze śpiewem Alleluja, Te Deum laudamus, z odpowiednim doborem czytań i formularzy, bez praktyk pokutnych.
Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (590-604) Adwent w Rzymie obejmował już 4 tygodnie. Był to czas bezpośredniego, liturgicznego przygotowania na obchód pamiątki historycznego przyjścia Chrystusa. Na początku IX w. Adwent nabiera także charakteru eschatologicznego - staje się czasem przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa. W wyniku połączenia tradycji gallikańskiej i rzymskiej ukształtował się Adwent, jaki przeżywamy do dziś - liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański (kolor fioletowy, bez Gloria i Te Deum). Formę tę rozpowszechniały klasztory benedyktyńskie i cysterskie. W XIII w. znana ona była już w całym Kościele, do czego przyczyniły się nowe zakony, zwłaszcza franciszkanie. Teksty liturgiczne Adwentu ukazują postacie Starego i Nowego Testamentu, przez których życie i działalność Bóg zapowiadał i przygotowywał świat na przyjście Jego Syna, m.in. Maryję, Jana Chrzciciela, Izajasza.

Szczególny nastrój okresu Adwentu:

Oczekiwanie na przyjście Chrystusa w sercach wiernych wzbudza radość, gdyż jest oczekiwaniem na przyjście Jezusa. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Jednak żeby go godnie przeżyć każdy wierny powinien przygotować się na tę chwilę poprzez tzw.:

Warto więc powziąć stosowne postanowienia, wzmacniające naszą wolę, mając na względzie słowa Pana: "uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przyszedł na was znienacka; jak potrzask" (Łk 21, 34).

Dwa znaczenia adwentowego oczekiwania:

  1. Najpierw wspominamy oczekiwanie na pierwsze, historyczne przyjście Jezusa - Boże Narodzenie. Łączyny się z tymi wszystkimi pokoleniami ludzi sprawiedliwych z czasów Starego Testamentu, którzy przez wieki oczekiwali na przyjście Mesjasza. Nasze myśli biegną ku zbliżającym się świętom - pamiątce narodzin Jezusa.
    Liturgia adwentowa ukazuje tych świętych, którzy poprzedzili lub przepowiadali przyjście Mesjasza. Bóg już po grzechu pierworodnym obiecał, że przyjdzie "Potomek" Niewiasty, który zgładzi grzechy i szatana. Naród wybrany przez wieki z nadzieją oczekiwał spełnienia tej obietnicy. Jan Chrzciciel stał się głosem wołającym, który zapowiadał przyjście Oblubieńca.
  2. Jednocześnie nasze myśli biegną ku przyszłości - przypominamy sobie, że kiedyś Jezus ponownie przyjedzie na ziemię, by zakończyć bieg historii zbawienia, usunąć zło i zakrólować nad całym światem. Nastąpi wówczas tzw. "Paruzja" - powtórne (drugie) przyjście Jezusa na ziemię.

Okres adwentu ma dwie części:

  • Pierwsza część Adwentu obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia, kiedy czytane są teksty biblijne, zapowiadające powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata i przygotowujące do spotkania z Chrystusem Sędzią.
  • Druga część od 17 do 24 grudnia, to bezpośrednie przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia.

Symbolika Adwentu:

Roraty: (od łac. "rorate" co znaczy "tęsknić" ) - Są to Msze święte ku czci Najświętszej Maryi Panny, na pamiątkę tego, że przyjęła Ona nowinę od archanioła Gabriela zwiastującego, iż zostanie Matką Syna Bożego i utęsknieniem czekała na Jego narodzenie. Roraty poprzedzone są procesją z lampionami i odprawiane są o wschodzie Słońca. W naszej parafii odbywają się o godz. 6.00.
Świeca Maryjna "Roratka" - przypomina nam, iż wzorem oczekiwania na przyjście Jezusa i przewodniczką jest Maryja - Matka Boża. Wpatrujemy się w Nią, gdyż to Ona w szczególny sposób oczekiwała Jezusa. Ona poprzez swoje "niech mi się stanie", uczy nas posłuszeństwa Słowu w wierze.
Schody adwentowe - przystrojone w klimacie adwentowym po których "schodzi" do nas figurka Dzieciątka Jezus - symbol nadchodzącego Mesjasza - Syna Bożego.
Wieniec adwentowy - jest przejawem ludowej domowej pobożności. Wykonany z gałązek drzew iglastych z czterema świecami, które zapala się kolejno w każdą niedzielę.

Zapalanie świec oznacza czuwanie i gotowość na przyjście Chrystusa. Wiąże się to ze słowami Chrystusa, który określał siebie mianem "światłości świata".

Pierwsza świeca - symbol przebaczenia przez Boga nieposłuszeństwa Adama i Ewy.
Druga świeca - symbol wiary patriarchów Narodu Izraelskiego jako wdzięczność za dar Ziemi Obiecanej.
Trzecia świeca - symbol radości króla Dawida, który celebruje przymierze z Bogiem.
Czwarta świeca - symbol nauczania proroków, głoszących przyjście Mesjasza.

W Wigilię Bożego Narodzenia wszystkie palące się świece stanowią symbol bliskości "przyjścia" Jezusa. Światło świec w wieńcu oznacza nadzieję. Zieleń stanowi symbol trwającego życia. Natomiast kształt kręgu symbolizuje wieczność Boga, który nie ma początku ani końca, oraz wieczność życia Chrystusa.

Figura Dzieciatka Jezus: W naszej parafii po roratach prowadzona jest krótka katecheza dla dzieci. Pod koniec katechezy losowane są trzy serduszka spośród wykonanych i złożonych przez dzieci serduszek z dobrymi uczynkami. Wylosowane dzieci otrzymują do domu na dany dzień figurkę Dzieciatka Jezus, którą mają się opiekować oraz winny w tym dniu odmówić Litanię do Dzieciątka Jezus.

Lampion adwentowy: zapalany w czasie Mszy roratnich poświęconych czci NMP jest jednym z symboli czasu Adwentu i oznaką naszego czuwania oraz gotowości do ruszenia w drogę zgodnie z zachętą naszego Pana Jezusa Chrystusa: "Niech będą przepasane biodra wasze, a w rękach waszych niech płoną pochodnie" (Łk 12, 35).

Warto wiedzieć:

Roraty sprawowane są w Adwencie codziennie, poza niedzielami (I, II, III i IV niedziela) oraz uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia).
Eucharystia podczas rorat rozpoczyna się przy wygaszonym oświetleniu kościoła; światła zapalane są dopiero podczas uroczystego hymnu "Chwała na wysokości Bogu". Jest to jeden z nielicznych przypadków w roku liturgicznym, kiedy hymn ten śpiewa się każdego dnia (za wyjątkiem 4-ech niedziel).
III Niedziela Adwentu nazywana jest Niedzielą Różową lub - z łaciny - Niedzielą GAUDETE. Nazwa ta pochodzi od słów antyfony na wejście: "Gaudete in Domino", radujcie się w Panu. Szaty liturgiczne mogą być - wyjątkowo - koloru różowego, a nie, jak w pozostałe niedziele Adwentu, fioletowe. Teksty liturgii tej niedzieli przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Chrystusa.